کدام اعداد ما را قهرمان جام ملت‌ها مي‌کنند؟
شماره خبر : 148738
تيم ملي ايران در جام جهاني مالکيت کمتري داشت اما علي رغم اين موضوع در برخي سنجه ها تنه به تنه قدرت هاي جهان مي زد.

در شرايطي که حدود 3 ماه از پايان جام جهاني 2018 روسيه مي گذرد، اعضاي اصلي کميته برگزاري مسابقات و همچنين مسئولان فيفا گزارشي تفصيلي از عملکرد تيم ها در جام جهاني منتشر کرده اند. اين گزارش که مقايسه اي آماري بين تيم ها است، نشان مي دهد ايران در کجاي جام جهاني بود و شاگردان کي روش چگونه توانستند برابر سه هم گروهي خود قرار بگيرند. البته نقص اين آمار شايد اين باشد که حريفان هر تيم يکسان نبودند که اين نقص امکان دارد در هر گزارشي وجود داشته باشد و نمي توان شرايط يکسان براي تمام تيم ها در يک تورنمنت به وجود آورد.

 

و حالا پاسخ به سوال اصلي؛ ايران در کجاي جام جهاني 2018 قرار مي گيرد؟

 

 

 

مالکيت توپ: نصفِ اسپانيا!

 

يکي از سنجه هاي جذاب براي بررسي عملکرد يک تيم، مالکيت توپ است. طبيعتا تيمي که بيشتر توپ را در اختيار داشته باشد، فرصت موقعيت سازي بيشتري را هم خواهد داشت و به زعم بسياري از فوتبال دوستان، اين شيوه بازي زيباتر و تماشاگرپسندتر است؛ همانطور که اسپانيا با ارائه درست چنين شيوه اي از سال 2008 موفق شد طرفداران بسياري را در جاي جاي دنيا جلب کند. ماتادورها در 4 بازي جام جهاني ميانگين 69 درصد مالکيت توپ را ثبت کردند که البته نتيجه اي جز حذف در يک چهارم نداشت. تيم هايي نظير آلمان و آرژانتين هم مالکيت توپ بيش از 60 درصد داشتند و نکته جالب اين که عربستان سعودي نيز در هر سه بازي صاحب بيش از 50 درصد توپ بود.

 

ميانگين مالکيت توپ ايران در 3 بازي 33 درصد بود که پايين ترين ميزان در بين 32 تيم حاضر در جام جهاني 2018 است. البته نبايد فراموش کرد که بسياري از تيم هاي دنيا با همين شيوه به موفقيت مي رسند و تنها شايد سبک بازي شان مورد پسند هواداران نباشد.

 

 

ارسال پاس: کم، درصد پاس صحيح: کمتر

 

طبيعتا تيمي که توپ را کمتر در دست داشته باشد، پاس کمتري هم ارسال مي کند. يوزها در هر بازي جام جهاني به طور ميانگين 244 پاس بين هم رد و بدل کردند و در بين ضعيف ترين تيم ها از اين حيث قرار گرفتند. نکته جالب اين که ميانگين جام جهاني 2018 عدد 465 پاس به ازاي هر بازي است و در واقع آمار تيم ايران در روسيه نصف ميانگين جام جهاني  بود!

 

همچنين ايران در ميانگين پاس صحيح نيز نسبت به ديگر تيم هاي حاضر در جام جهاني ضعيف تر عمل کرد. 64 درصد پاس هاي شاگردان کارلوس کي روش درست بودند، آن هم در شرايطي که ميانگين کلي عدد 82 را نشان مي دهد.

 

 

 

دفاع با عرض زياد و طول کم

 

آمارهاي فيفا نشان مي دهد وقتي تيم ايران صاحب توپ نبود، بازيکنان با فاصله کمتري نسبت به هم قرار مي گرفتند و به عبارتي سعي مي کردند با ايجاد تراکم در زمين خودي، مانع از نفوذ حريفان شوند؛ خصوصا اين که بازيکنان حريف از تکنيک خوبي بهره مي بردند و کي روش مي خواست در صورت فريب خوردن يک بازيکن، مهره هاي بعدي از پشت سر و کنار بتوانند جاي خالي را پوشش دهند. محدوده تحت پوشش ايران در هنگام عدم مالکيت توپ، 510 متر مکعب بود و اين عدد در هنگام مالکيت توپ به 449 تقليل مي يافت.

 

همچنين زماني که توپ در دست حريف بود، بيشترين فاصله طولي بين آخرين مدافع و مهاجم نوک ايران عدد 29 متر را نشان مي دهد. در هنگام مالکيت توپ اين آمار بيشتر مي شود چرا که سردار آزمون به عنوان مهاجم نوک در زمين حريف پيش روي مي کرد، هر چند که اين افزايش تنها 8 متر است.

 

اما با بررسي فاصله عرضي در هنگام مالکيت توپ و عدم مالکيت توپ مي توان به نتايج جالبي رسيد. در هنگام مالکيت توپ بيشترين فاصله عرضي 27 متر بود اما وقتي حريف توپ را در اختيار داشت اين عدد به 32 متر مي رسد. به عبارتي ايران زمان از دست دادن توپ از طول بازي خود مي کاست و به عرض اضافه مي کرد.

 

 

 

عليرضا بيرانوند؛ نزديک به آمار جهاني

 

به طور ميانگين در هر بازي، دروازه بان هاي حاضر در جام جهاني 28 پاس ارسال کردند. گلر تيم هايي چون آلمان و اسپانيا در اين امر فعال تر بودند. عليرضا بيرانوند که در جام جهاني عملکرد قابل قبولي داشت، در هر بازي به طور ميانگين 23 پاس ارسال کرد که آماري نزديک به ميانگين جام جهاني است. البته دقت پاس دروازه بان ايران 39 درصد بود اما اين عدد در آمار کلي جام جهاني 68 درصد مي باشد.

 

 

 

قابل قبول در ورود به محوطه جريمه و يک سوم حريف

 

ايران اگرچه مالکيت توپ نداشت و در دقت پاس هم ضعيف عمل کرد، اما در حملات در حد و اندازه هاي خود موفق ظاهر شد. شاگردان کارلوس کي روش ميانگين 23 مرتبه ورود به محوطه جريمه حريف را ثبت کردند؛ يعني 9 مرتبه کمتر از ميانگين جام جهاني. همچنين در ورود به يک سوم دفاعي حريف نيز تيم ايران نزديک به ميانگين کلي بود؛ 47 در مقابل 58.

 

 


يوزهاي ايراني؛ سريع و با استقامت


از معدود فاکتورهايي که در آن ايران بالاتر از ميانگين جهاني است، مي توان به معيارهاي مختلف در دوندگي اشاره کرد. شاگردان کي روش 8 هزار و 200 متر را با سرعت بيش از 20 کيلومتر بر ساعت دويدند، آن هم در شرايطي که ميانگين جام جهاني 7 هزار و 554 متر بود! همچنين مسافت پيموده شده توسط ايراني ها با سرعت بيش از 25 کيلومتر در ساعت عدد 2250 است، يعني حدود 200 متر بيشتر از ميانگين جهاني.

 

همچنين بازيکنان تيم ملي ايران در مرکز يک سوم دفاعي خودي کنش هاي دفاعي کم سرعت بيشتري نسبت به ديگر تيم ها داشتند. ايران در مجموع 365 بار در مرکز خط دفاعي فعاليت کرد که ميانگين اين آمار براي تيم هاي حاضر در جام جهاني 330 مي باشد.

 

 

دور زدن حريفان با پاس عمقي؛ نياز به تلاش بيشتر!

 

تعداد دفعات از دور خارج کردن بازيکنان حريف در جريان بازي براي تيم ملي ايران با پاس هاي عمقي 149 بار ثبت شده است، در حالي که ميانگين کلي اين آمار 264 مرتبه مي باشد. اين موضوع شايد بيشتر به خلاقيت هافبک ها ارتباط داشته باشد. ايران در جام جهاني اکثرا با 2 هافبک دفاعي بازي کرد و اين موضوع باعث شد تا کار براي بازيکن جلوتر از دو هافبک دفاعي سخت تر باشد و نتواند آن طور که بايد و شايد سه مهاجم تيم ملي را تغذيه کند.

 

البته ايران در از دور خارج کردن مدافعان حريف با پاس عمقي، نزديک به ميانگين جهاني عمل کرد. 28 در مقابل 33 نشان مي دهد شاگردان کي روش وقتي به دروازه حريف نزديک مي شدند مي توانستند بهتر پاس عمقي و کليدي بفرستند.

 

 

ارسال در: پنجشنبه 26 مهر ساعت 18:37 (1397/7/26)

اخبار مرتبط برای این خبر ثبت نشده است
تا نمایش کامل نظرات لطفا منتظر بمانید
نام شما: *
ایمیل: * (بدون www)مثلا :  Ali2020@gmail.com
نظر:
در صورت تایید پیام، مرا مطلع کن
دقت کنید که ایمیل وارد شده باید درست باشد
اگر پیامی در این خبر اضافه شد مرا مطلع کن